Zarówno w doktrynie jak i judykaturze Sądu Najwyższego dopuszcza się możliwość zasiedzenia udziału we współwłasności nieruchomości. Tym samym zasiedzenie jest formą szczególną zniesienia współwłasności na nieruchomości, gdzie na miejsce dotychczasowych współwłaścicieli wstępuje faktyczny posiadacz nieruchomości. Możliwa jest również sytuacja w której jeden ze współwłaścicieli, który faktycznie włada nieruchomością występuje do sądu o stwierdzenie zasiedzenia pozostałych udziałów we współwłasności. Zgodnie z art. 172 Kodeksu cywilnego posiadacz nieruchomości nie będący właścicielem nabywa własność nieruchomości jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako samoistny posiadacz chyba, że uzyskał posiadanie w złej wierze wtedy termin do zasiedzenia wynosi lat trzydzieści.

Przedmiotowy przepis Kodeksu cywilnego mówi o posiadaczu nieruchomości nie będącym właścicielem należy jednak stwierdzić, iż do przedmiotowego przepisu należy stosować rozszerzającą normę interpretacyjną tym samym przepis ten znajduje zastosowanie w przypadku posiadacza nieruchomości będącego współwłaścicielem, który dąży do uzyskania prawa własności całości nieruchomości, tym samym pośrednio do zniesienia współwłasności na nieruchomości.